Hallo
Gisteren, na een stille en zinvolle voormiddag, waarin ik mijn beloften nakwam voor die mensen die mij iets gevraagd hadden, ben ik in de namiddag eens op zoek geweest naar het fietsenhotel en ook naar de bushalte voor het vliegveld. Kwestie van een beetje voorbereid te zijn.
Op een bepaald ogenblik zag ik in een albergue niet ver van mijn hotel dat je kon afprinten. Ik ben binnengestapt en heb mij aan de computer gezet. Naast mij nam een jongen plaats en nadat we enkele woorden gewisseld hadden, bleek het iemand te zijn uit Brussel, die ook nederlands sprak. Ik legde mijn probleem uit en hij verwees me door naar de hospitaleros. Die dame liet mij toe op haar computer, omdat dit beter ging om af te printen. Zo heb ik mijn vlucht veranderd naar nu vrijdag, want je moet weten dat een dag rondslenteren in Santiago erger is dan een week op de fiets.
Toen heb ik nog eens in mijn reservetank gekeken en zag dat er nog genoeg inzat om nog dagen te fietsen. Iedereen die dacht dat Santiago het einde was heeft het mis. Mijn einddoel was eigenlijk naar het einde van de wereld fietsen, namelijk naar Fisterra.
Mijn ontbijt bestond uit 2 perziken. De tomaat die nog in mijn tas stak, was rot, dus voor de prullenmand. Ook nog sultanakoekjes met enkele glazen water en zo de weg op.
Het was maar 3 graden en de eerste kilometers waren in dalende lijn.
Maar dan begon het op en neer, maar verdorie: alles deed pijn na die rustdag. Zelfs mijn gps wist ervan hij gaf geen hoogtemeters meer aan. Misschien vermoeid?
Rond 10u brak de zon erdoor, werd het vlug heel warm. Ik heb de nodige kledij uitgetrokken en dan was het genieten van het mooie, groene, bergachtige Galicia.
Aangekomen in de officiële albergue, kreeg ik het getuigschrift. Maar ik moest wachten tot 16u om te weten of ik er mocht slapen, want de voetgangers hadden hier ook voorrang.
Op zoek gegaan in het dorp naar een privé albergue, maar na 2 die allebei volzet waren, heb ik opnieuw een klein hotelletje opgezocht, geen probleem.
Dan op zoek naar het einde van de wereld. Dat lag enkele kilometers uit het dorp en opnieuw serieus bergop, maar met een mooi uitzicht op de oceaan.
Het einde van de wereld is in feite een uitstekend gedeelte van het land in zee, waar vroeger de pelgrims hun kleren verbrandden. Dat mag nu niet meer.
Daar aangekomen kan je niets anders dan terugkeren, want 't is het einde. Hier en daar laten pelgrims stukken achter en je ziet nog de resten van het verbranden.
't Is wel de moeite om tot daar te gaan want je hebt een prachtig uitzicht en het water kleurt zo mooi.
Wat morgen betreft, weet ik nog niet wat er te gebeuren staat, maar één ding is zeker: ik ga nog niet terug naar Santiago.
grtjs
enkele cijfers
—
dagkilometers: 88 km
hoogtemeters: ??? m
gemiddelde snelheid: 18,2 km/u
tijd op de fiets: 4u50
totaal aantal kilometers: 2131
meester Jan,
BeantwoordenVerwijderener zijn weinig plekken op de wereld die meer tot de verbeelding spreken, dan .. 'eindes van de wereld'. Ik stond zelf al op de Noordkaap, in Alaska, Tasmanië en in het uiterste, eenzame zuiden van Patagonië. Ik kan dan ook goed inschatten wat dit met een mens doet, wat 'n innerlijke rust dit je verschaft. Het zijn momenten die je kan koesteren, voor de rest van je leven !
Alaska, het Zuiden van Patagonië? Mmm, gezonde jaloezie van mijnentwege! Zo geen idee om es al je reizen te bundelen, een leuke site/blog van te maken? (of mss heb je er een Luc?)
BeantwoordenVerwijderenDon't forget the pictures ! Zodat wij ook eens alles kunnen bekijken, we zijn heel erg benieuwd ! Probeer nog wat te genieten van dit avontuur en tot heel binnenkort dan. Groeten Joke
BeantwoordenVerwijderen