dag 9 / dinsdag 16 augustus coutras - sore

(e-mail Jan)

Hallo

Nog een beetje nieuws over gisterenavond: de koude schotel was enorm lekker en zeker genoeg. Daarbij heb ik nog een fles rosé gekregen en dat allemaal buiten op 't gemak.

'k Heb die fles maar gekraakt op onze kleinzoon Titus, daar hij gisteren 1 maand oud was. Wat je allemaal niet zou bedenken om een glaasje te kunnen drinken.

Na een goed maar sober ontbijt, eerst nog eens gaan kijken, want ze waren de wijn op flessen aan 't trekken. 'k Ben zeker dat ze vlugger vol zijn dan wij ze kunnen uitdrinken: dat gaat heel vlug. Ik ben op de fiets gesprongen en de beentjes gaan al beter over die zakken.

Vandaag eens kunnen starten in en zomers kostuumpje, want ze gaven goed weer uit. Om 10u deze voormiddag was het al 25 graden en hier aangekomen rond 16u30, was het al 33 graden.

Oorspronkelijk zou de rit maar een kleine 100km lang zijn, maar het werd er eentje van 114km, daar ik mijn schema veranderd heb: toen ik gisteren de rit bekeek, zag ik dat ik maar een klein ommetje moest maken om bij de gastvrije nonnetjes van Morillon te komen. 4 jaar geleden, op mijn eerste tocht, hebben we daar overnacht en we hielden er een goed en een bang gevoel aan over.

Eerst dat goed gevoel: het ware oude , vriendelijke nonnetjes in een bijna bouwvallig kloostertje. We dachten: "'t Zal hier genen vetten zijn," maar 's avonds kregen we een eenvoudig, maar zeer lekker menu met wijn. In ons gezelschap waren een Amerikaanse non en een Afrikaanse priester. 's Morgens vroegen we onze rekening en het nonnetje was zo verlegen dat ze per koppel 20 euro vroeg. Ze vroeg of het niet teveel was. Dat wetende dat de nonnetjes in Frankrijk leven van de dingen die ze krijgen.

Ik kreeg plots een bang gevoel toen mijn belle soeur bij het ontbijt haar tanden brak en jullie weten ook: en dame zonder tanden is als een café zonder bier. Ik dacht: "'t Is hier afgelopen met de reis naar Santiago," maar toen ze na enkele minuten terug kwam van haar kamer, zei ze: "we gaan verder".

Onderweg heb ik dan nog een berichtje naar haar gestuurd om haar moed in te spreken met ons gezegde: "Als je een tegenslag hebt, bijt eens op de tanden," maar bij een ongeluk, hoort ook een geluk. Ze wou vermageren en zie: zonder dieet te volgen vlogen de kilo's eraf.

Ik wou dus die nonnetjes nog eens ontmoeten. Maar helaas: de poort was gesloten en toen ik mij omdraaide richting hun armtierig kerkhofje, bleken al de dakpannen waarop de namen van de overleden nonnetjes stonden, verdwenen. Nu begreep ik waarom die niet meer antwoordden op mijn e-mails.

Intussen heb ik mijn was gedaan in de lavabo en in zo'n mooi weer zal ze wel drogen.

Het landschap veranderde van wijnstokken naar vooral naaldbomen, maar wat mij plots opviel ten midden in de Landes was een grote opening volgeplant met boontjes. Ik heb ook onder andere de Garonne overbrugd, maar wat een bruin water! Als daar vissen in leven, zullen dat waarschijnlijk wel bruinvissen zijn.

De chambre d' hôtes ligt te midden van de bossen. 't Is alsof ik in Bokrijk zit. ik slaap niet in het huis van de eigenaars, maar wel in een huisje apart.

groetjes vanuit het Bokrijk van de Landes

Jan

enkele cijfers

—

dagkilometers voorzien: 102 / effectief afgelegd: 114

hoogtemeters: 301

gemiddelde snelheid: 21,5 km/u

tijd op de fiets: 5u17

totaal aantal kilometers: 994

klik op het kaartje om het te vergroten