dag 18 / vrijdag 26 augustus foncebadon - sarria

Hallo,

We gaan beginnen met gisterenavond. Er werd eerst een internationale mis gehouden in wat nog overbleef van het kerkje en iedereen mocht in zijn eigen taal iets zeggen. Er waren een Mexicaan, een Deense en vooral Italianen en Spanjaarden aanwezig.
Na de mis gingen de jongeren aan de slag om spaghetti klaar te maken, maar na een tijdje heb ik me wijselijk teruggetrokken. Ze verstonden mij toch niet. En hun manier om eten klaar te maken..., ja, al doende leert men. 'k Wil maar zeggen bvb. een volle pot koud water opzetten, dat duurt eindeloos. Maar in plaats daarvan een halve pot met warm water... 'k Ben dan maar eentje gaan drinken, want 't ging toch nog lang duren.
Aan tafel zat ik tussen 2 Japanse meisjes en die hebben ons geleerd hoe we moeten groeten en bedanken in het Japans. Dan begon de groep Italianen te zingen, gevolgd door de Spaanse en op het laatst de 2 Japanse meisjes.

'k Heb goed geslapen, maar om 5u30 waren de eerste zich al aan het klaarmaken, dus om 6u was Jan ook al bezig.

Na het onbijt (oud brood met boter en confituur en voor mij nescafé), vertrokken de meeste wandelaars. In winterse kledij, want het was maar 3 graden en de wind blies hard en we zaten in de wolken.
Ik heb een beetje gewacht en ben dan toch maar vertrokken, zelfs met licht. Nog even halt gehouden na 2 km klimmen bij het kruis waar ik mijn steen had neergelegd en dan naar beneden. Ongeveer 18 km dalen op slechte wegen. Toen ik beneden was, ben ik gestopt om een warme koffie te drinken, zo koud was het. Beneden was het ook maar 12 graden.
Gans de voormiddag was het regenkoud en rond de middag ben ik begonnen met de beklimming van de Cebreiro.

Tijdens de beklimming klampte een jonge dame zich vast in mijn wiel en plots kwam ze naast mij gereden. Ze kwam zeggen dat ze met mij op de foto wou als we boven waren. Plots vielen er enkele druppels. Hoewel ik zei dat het niet veel ging zijn ('k was bezig tegen een Spaanse), stopte ze. 'k Weet niet waarvoor, maar ze had al een regenvestje aan. 'k Heb ze niet meer terug gezien en ik ben maar blijven fietsen .
Op de top van de cebreiro (1375 m) was er een albergue en ik vroeg of ik kon blijven slapen, want ik was een beeetje moe en toen zei die dame: "Nee de voetgangers hebben voorrang."
Ik ben in een Spaanse colleire geschoten en heb besloten er nog 50 km bij te doen tot in Sarria.
Eerlijk gezegd, het grootste gedeelte ging bergaf en voor mijn zusjes (dat heeft hen een kick) heb ik aan een maximum van 81,5 km/u gedaald met mijn zakken vol (die van mijn fiets natuurlijk).
Hier in Sarria verblijf ik opnieuw in een albergue, maar ik moet zelf zorgen voor teten. Dit wil zeggen: er gaan kopen of gaan eten, maar dat is geen probleem.

enkele cijfers

—

dagkilometers: 132 km

hoogtemeters: 1592 m

gemiddelde snelheid: 17,7 km/u

max. snelheid: 81,5 km/u

tijd op de fiets: 7u28

totaal aantal kilometers: 1924

klik op het kaartje om het te vergroten